PERSEO POLO MAR DE MUXICAS

 

 

perseoeandromeda

Abbeville, musée Boucher de Perthes Persée délivrant Andromède.Lemoyne François (1688-1737). (C) RMN / Jean-Gilles Berizzi

As falcatruadas e amoríos de Zeus eran un díxome-díxome entre as divindades do Olimpo. A súa irritable esposa Hera, agoniada e molesta xa de que o corro celestial de murmuradores falasen polo baixiño, volvérase, a máis de revirada, unha consumada virtuosa da arte da vinganza.

O deus fulgurante andaba agora entolecido pola feitizo da bela Dánae, e non daba co atallo para seducila, como a tantas outras mortais, antes e despois da filla de Acrisio. Andou el dándolle voltas na súa cabeza coroada a unha idea nunca vista coa que sorprendela, e  cando apagou o sol,  deu co agasallo que de seguro impresionaría á aquela moza tan feitiña, a quen desexaba ter nos seus brazos, sen moito tardar aquela mesma noite de ceo cristalino: un estralo de estrelas que caería sobre a amada como unha intensa chuvia de ouro.

Dánae, abraiada pola aparencia soberana do amante, o seu porte divino e a beleza impresionante do regalo celestial, deixouse facer. Envoltos polo acougo daquel ceo calmo que os cubría e o silencio da noite, os dous amantes  sentíronse  engulidos por un vórtice de paixón e prendidos polo lume dun amor desenfreado e celestial durante horas interminables, xa que o fogoso Zeus, entregado a amar, perdía con cada suspiro os papeis das leis que rexen o universo e a natureza.

Unha noite arrebatada e louca, na que beleza e poder acadan o cumio da harmonía, regala un berce mol e luminoso para que naza e deite nel un heroe, nunha noite así so nacen heroes amantes e liberadores: Perseo, o froito predestinado  a fender o aire con alas que rincharán ó bater co vento, obrigado a dar fe de que, a parte de fillo de Zeus, era home valeroso, decidido, capaz da fazaña máis increible por amor: voar ceos infinitos ó lombo de Pegaso, degolar a Gorgona e liberar a súa amada Andrómeda, condenada a morte inxusta, das garras do monstro mariño. 

Perseo, rematados os traballos, definitivamente un heroe, casi un deus,  faise merecedor da man e o amor incondicional de Andrómeda liberada, da mirada agradecida da vaidosa e aflixida nai Casiopea e da admiración incontible do pai Cefeo, que xa perdera toda esperanza.

Andrómeda crava os seus ollos en Perseo, Perseo os seus en Andrómeda e o silencio do ceo nocturno xa é un mar de muxicas. Unha ondada de muxicas.

 José M. Otero

ENTRE MEDUSAS E BASILISCOS

    Polas últimas fronteiras da Libia, onde a abrasada terra linda co Océano, chamuscada polo sol que afonda nel cada día,  estendíanse amplamente os inaccesibles campos da Medusa, a  filla de Forcis, desprovistos da sombra de arborados bosques, xamais  removidos por ningún arado,  máis ben ourizados de rochas nacidas da mirada letal da súa […]

PAXAROS COMO HARPÍAS

Había uns paxaros moi voraces que non son as Harpías, que emporcallaban a comida do cego Fineo, aínda que se sabe que descenden delas. Teñen cabeza grande, uns ollos que te cravan, peteiros apropiados para raspiñar, plumas brancas e uñas como anzoles. Voan de noite e atacan ós nenos  mentres a ama de cría anda […]