APOLO E DAFNE

Metamorfosis, I, 452-567

Esgotadas as forzas esvaeceu ela, extenuada polo esforzo

da veloz carreira, e mirando as augas do Peneo di:

“¡Axúdame, pai!, se os ríos tedes poder divino,

transfórmame, mundando a figura coa que tanto gustei”.

A penas rematada a súplica, un grave torpor invade os seus membros,

unha tenue cortiza envolve o seu feble corpo,

os cabelos crecen en fronde, os brazos en pólas;

os pés ata hai ben pouco veloces fíxanse con firmes raíces,

a cabeza ten copa: o único que mantén é a beleza…